Czym jest Matrix?

To doświadczenie nazywane życiem, możemy również określić mianem „Matrixa” — przestrzeni, która umożliwia nam przyjmowanie formy, tożsamości i postaci, w którą tutaj „gramy”. Prawdopodobnie istnieje ono po to, aby poprzez doświadczenie poznawać samych siebie. Matrix nie jest błędem. Jest strukturą doświadczenia — polem, w którym świadomość uczy się, rozwija i rozpoznaje samą siebie. Peter Crone mówi, że głównym celem tego doświadczenia jest uwolnienie się od wewnętrznych ograniczeń i iluzji, które blokują nasz naturalny stan — spokój, wolność i miłość. Człowiek nie przyszedł tutaj po to, aby stać się „kimś lepszym”, lecz po to, aby przypomnieć sobie, kim naprawdę jest. Większość problemów nie wynika z życia samego w sobie, ale z interpretacji rzeczywistości tworzonej przez umysł, przekonania i nieświadome schematy. To one generują cierpienie i wpływają na sposób, w jaki postrzegamy świat oraz samych siebie. W różnych tradycjach i filozofiach nazywano to między innymi Mayą, snem, iluzją czy symulacją. Matrix można również rozumieć jako stan percepcji — sposób, w jaki umysł interpretuje rzeczywistość i nadaje jej formę poprzez doświadczenie pięciu zmysłów. Nasze myśli, emocje, wierzenia i nieświadome wzorce działają jak filtry, które kształtują to, co później nazywamy rzeczywistością. Człowiek funkcjonuje w określonych „częstotliwościach” wynikających z jego wewnętrznego stanu. To właśnie one wpływają na to, co zauważamy, jak interpretujemy wydarzenia i jakie doświadczenia przyciągamy. Z tego poziomu można powiedzieć, że życie nie jest przypadkowe — w dużej mierze odbija to, co dominuje w nas na poziomie świadomym i nieświadomym. Świadomość i zrozumienie nie polegają więc na „ucieczce z Matrixa”, ale na przebudzeniu i zobaczeniu, że świat zewnętrzny jest w dużej mierze odzwierciedleniem naszego wewnętrznego stanu świadomości.

Istnieją cztery główne podejścia próbujące wyjaśnić naturę rzeczywistości:

1. Podejście naukowo-świadomościowe
2. Podejście duchowo-mistyczne
3. Podejście religijno-ezoteryczne
4. Podejście psychologiczno-wewnętrzne

Każde z nich wnosi coś istotnego, ale żadne prawdopodobnie nie wyjaśnia całości w pełni. Być może dlatego, że sama natura świadomości i istnienia nie została jeszcze do końca poznana. Każda teoria, religia czy filozofia opiera się na pewnych założeniach, które same w sobie nie zostały ostatecznie wyjaśnione. David Chalmers nazywa to „hard problem of consciousness” — problemem wyjaśnienia, dlaczego i w jaki sposób w ogóle istnieje subiektywne doświadczenie. Bernardo Kastrup idzie jeszcze dalej, twierdząc, że świadomość może być jedyną fundamentalną rzeczywistością, a materia i świat fizyczny jedynie jej przejawem. Z tej perspektywy wszystko, czego doświadczamy, dzieje się wewnątrz świadomości, a nie poza nią.Dlatego każda teoria czy system wierzeń, który twierdzi, że posiada pełną i ostateczną prawdę o rzeczywistości, prawdopodobnie pokazuje jedynie fragment znacznie większego obrazu, ktorego jesteśmy częścią, którym my jesteśmy.